What about the silence then?..

'City_of_Words',_lithograph_by_Vito_Acconci,_1999
Υ
Αυτές, οι λέξεις. Αυτές μ’ εγκαταλείπουν.
Χ
Τι θέλεις να πεις ;
Υ
Έρχονται σε μένα υποταγμένες, ψιθυριστές, ζητώντας μου την άδεια για να μπουν και να μείνουν.
Εγώ τις αφήνω να φωλιάσουν, σα μικρές αθώες νύμφες, μεγαλώνουν μέσα στις γωνιές του κορμιού μου, τρέφονται με το αίμα μου, με τα όνειρά μου, μαθαίνουν να παίζουν στα πνευμόνια μου, ταξιδεύουν μέσα στη λέμφο μου, ζευγαρώνουν, ενώνονται, εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μου, με γαργαλούν στο δέρμα, εισβάλλουν στη μνήμη μου, μου τη γεμίζουν με ηχώ, σχήματα, αρώματα, κάνουν τα πάντα μέσα της άνω κάτω.
Έπειτα, βγαίνουν έξω, στον αέρα, στον ήλιο, στον κόσμο, στριφογυρίζουν γύρω μου, πηγαινοέρχονται ασταμάτητα, ρίχνονται μέσα στα πράγματα και βουτούν μέσα φευγαλέα μέσα σε άλλα…αλλά πάντα επιστρέφουν, κορεσμένες, στις φωλιές τους.
Τις ακούω να μουρμουράνε εκεί, να διηγούνται τα μυστικά τους, να γελούν ή να θλίβονται, να επινοούν περιπέτειες ή και να τις μεγαλοποιούν. Κάποιες ψεύδονται ξεδιάντροπα, άλλες μένουν σιωπηλές, ντροπαλές, καλά καλά δεν ξέρω το γιατί.
Υπάρχουν όμως και άλλες που επιστρέφουν αργά: επιστρέφουν όταν πια δεν τις περιμένει κανείς,ξεσηκώνοντας μεγάλο σκάνδαλο ή αντίθετα, έρχονται σχεδόν λαθραία, και είναι πολύ συνεπαρμένες ή έξαλλες ή πολύ μακριά, σαν να είχαν κάποια παράξεη συνάντηση, κάποια εκθαμβωτική εμπειρία…
Κι εγώ τις καταλαβαίνω, αυτές δε μου εξηγούν τίποτα, αλλά εγώ νιώθω ότι γυρίζουν με την καρδιά άρρωστη, είναι γεμάτες θυμό, φόβο, ελπίδα, απαυδισμένες από το απόλυτο ή τη μιζέρια, ότι πια δεν είναι αυτές που κάποτε ήταν, δεν αναγνωρίζονται μεταξύ τους, αποφεύγουν η μια την άλλη, προσπαθούν να καταστραφούν, να χαθούν, να εκμηδενιστούν, και να εκμηδενίσουν, κι εμένα, μάλιστα, να μου δηλητηριάσουντην ψυχή, τα σπλάχνα, τις πηγές της ομιλίας, τα μάτια…
Και σιγά σιγά καταφέρνουν το σκοπό τους. Η δυσωδία απλώνεται, εισβάλλει στις αρτηρίες, μπαίνει στις πιο κρυφές κυψελίδες, χώνεται μέσα στα ούλα, μολύνει τις επιθυμίες, τα κόκκαλα, τις υποσχέσεις, τα ονόματα, τις αντωνυμίες… Παντού κυοφορείται η υποψία, η αποθάρρυνση, η γάγγραινα, ο πανικός.
Και λέω εγώ και νιώθω μια γροθιά. Λέω γέφυρα, αύριο,και ακούγεται κενό. Λέω επανάσταση και μυρίζει θάνατος. Αυτοκτονούν οι λέξεις μου, υποκύπτουν στη μόλυνση χωρίς την παραμικρή αντίσταση, πέφτουν μέσα στη φωτιά, στην τρέλα, στο κενό.
Ανοίγω το λεξικό και το μόνο που συναντώ είναι χιλιάδες μικρά φέρετρα.
Σου φαίνεται ότι μιλάω, ότι προφέρω λέξεις ; Δεν είναι έτσι: μασάω τα πτώματά τους και τα φτύνω.
Χ
Φτάνει.
Υ
Δεν είναι ζωντανές λέξεις: είναι μόνο τα πτώματά τους, καταλαβαίνεις ; Κόκκαλα, φτερά, αγκάθια, κέλυφη, νύχια…Αυτά είναι που φτύνω, όταν μιλάω.
Χ
Φτάνει, σε παρακαλώ.
Υ
Και όσες καταφέρουν να επιζήσουν, να σωθούν από τη μόλυνση, τρέπονται σε άτακτο φυγή. Μ’ εγκαταλείπουν, τέλος πάντων.
Χ
Σώπα.
Υ
Αυτές μ’ εγκαταλείπουν, μ’ αδειάζουν, μ’ αφήνουν έρημη, στέρφα, νεκρή…
Χ
Έλεος.
Υ
Συντετριμμένη, ναι, αδύναμη, ναι, αδρανή… Αδρανή.
Χ
Εσύ το θέλησες!
(Φεύγει)
Υ
Εσύ… άλλη μια λέξη που μ’ εγκαταλείπει.

ΧΟΣΕ ΣΑΝΤΣΙΣ ΣΙΝΙΣΤΕΡΑ, “ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ”
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ “ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ”
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Εγώ και η φυλακή μου.
Εσύ και η φυλακή σου.

ένα αστέρι αποχωρώντας ζωγράφισε
με στάχτη στον ουρανό:

“Ημουν νεκρός απο καιρό,
τώρα με είδες να πεθαίνω”

video art

fluidity1

http://ubu.com/film/index.html

Μόλις καταφέρει κάνεις να δει κάθε προσπάθεια έκφρασης μέσα από την κινούμενη , συνεχόμενη ή πολλές φόρες και επαναλαμβανόμενη εικόνα πρέπει να τις αναλύσει στο σύνολο τους, να τις κατανοήσει σε βάθος, να τις αφομοιώσει και τέλος να τις απορρίψει καταρρίπτοντας τες. Είναι το πρώτο βήμα για να τις ξεπεράσει και να τις μετουσιώσει σε ένα ανώτερο επίπεδο, να τις αναδημιουργήσει κάνοντας τες ακόμα πιο δυνατές, ακόμα πιο λειτουργικές, ακόμα πιο αληθινές  έτσι ώστε τελικώς με το μπαστάρδεμα της τέχνης, που επιχειρεί με αυτές, να επιτύχει αυτό που θέλει, την πλήρη ανατροπή όλων όσων έχουν συμβεί.

OTHER SIDE…

Το μεγαλύτερο γαμήσι της ζωής είναι ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται. Εννοώ, είναι δύσκολη η ζωή. Παίρνει χρόνο. Και τι κερδίζεις στο τέλος ; Πεθαίνεις. Είναι ευτυχία αυτό ; Ο κύκλος της ζωής πηγαίνει ανάποδα. Λάθος σειρά γεγονότων. Πρώτα πρέπει να πεθάνεις. Να ξεκουραστείς. Μετά ζεις στο γεροκομείο. Από κει σε πετάνε όταν είσαι πολύ νέος πια. Σου χαρίζουν ένα χρυσό ρολόι κι αρχίζεις να πηγαίνεις ση δουλειά.Δουλεύεις καμιά σαρανταριά χρόνια, μέχρι να γίνεις αρκετά νέος για να σταματήσεις. Είσαι νέος. Περιμένεις, περιμένεις τη γνώση. Πηγαίνεις στο πανεπιστήμιο. Ερωτεύεσαι. Κάνεις χρήση ναρκωτικών, πίνεις, πηγαίνεις σε γλέντια και συναυλίες. Ακούς μουσική. Αποφοιτάς και πηγαίνεις εκδρομή. Περνάς στο γυμνάσιο. Γίνεσαι έφηβος. Ανακαλύπτεις το σεξ. Γράφεσαι στο δημοτικό. Είσαι πρωτάκι. Μαθαίνεις γραφή κι ανάγνωση. Ακολουθεί ο παιδικός σταθμός. Είσαι παιδάκι. Παίζεις, ακούς και δεν ακούς τη μαμά και τον μπαμπά σου. Ετοιμάζεσαι για το μεγάλο γεγονός. Τη ζωή. Δεν έχεις καμιά υποχρέωση, ούτε ευθύνες. Γίνεσαι μωρό. Ξέρεις τον εαυτό σου. Καταλαβαίνεις τα πάντα. Το κάθε σου βλέμμα είναι γεμάτο καινούριες γνώσεις κι αλήθειες. Βαδίζεις προς την τελειότητα. Επιστρέφεις στη μήτρα. Περνάς τους τελευταίους εννιά μήνες σε αβαρή διαλογισμό. Αντιλαμβάνεσαι το νόημα. Την ύστατη αλήθεια. Και, στο τέλος, ενώνεσαι με το Σύμπαν. Στον οργασμό.

ΝΤΕΓΙΑΝ ΝΤΟΥΚΟΒΣΚΙ,
“OTHER SIDE”
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΚΑΓΚΑ ΡΟΣΙΤΣ.

Λευκά Κελιά

Η κατασκευή των ειδικών κελιών είναι πανομοιότυπη. Υπόγεια και ημιυπόγεια ατομικά κελιά διαστάσεων 2,5 επί 3μ κατά μέσο όρο (στην Ελλάδα είναι τα μικρότερα), τεχνητός φωτισμός 24 ώρες το 24ωρο, απουσία παράθυρου ή ύπαρξη μικρών παράθυρων σε τυφλά σημεία, ώστε οι κρατούμενοι να μην έχουν καμία εικόνα, προαύλιο πλήρως χτισμένο με σχεδόν ανύπαρκτη πρόσβαση σε γη, ουρανό και ήλιο, σιδερένιες πόρτες σε κάθε άνοιγμα των εσωτερικών διαδρόμων με στόχο τον πλήρη αποκλεισμό, ακόμα και από μια εσωτερική εικόνα της φυλακής… Οι φυλακές απομόνωσης έχουν χαρακτηριστεί «βασανιστήριο» από τις διεθνείς οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων αλλά η εφαρμογή τους έχει μια διπλή χρησιμότητα για το σύγχρονο αυταρχικό κράτος. Αφενός μεν να σπάσει τους «σκληρούς» αντιπάλους της κρατικής νομιμότητας και αφετέρου να εμφανίσει κάποιες κατηγορίες υποδίκων ή καταδίκων σαν πραγματικά θηρία, για τα οποία απαιτούνται αληθινά κλουβιά (http://www.iospress.gr).

Fell Frozen

“So here are those old days coming back again
And me the fed I thought that I had escaped
And the girls became more ugly
And the sun got hidden again
And my old dirty matress
was torn and all the knives underneath were
thrusted inside my back
Friends turn to enemies
and all my real enemies disappear, alone me now
kneeled by the grove of my lost pride
I cry all night

Cry and sworn, oh how it really hurts
but I am ready to lead my almost rotten hull
to distant trips
Exile once again my loved one
Oh I never see you back
And others will be yelling about kings and gods
and me alone by the celebrant tomb
I cry and sing all night
and me alone by the sea
I beg the wind with me to cry
and me alone I cry, I cry, I die and…

I don’t sing for the song
I’ll never sing for the song, for the song fell frozen from my lips

And I cry all night – and I sing alright
and I die tonight – and I just never sing…”

Enjoy the Silence

“Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Cant you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm”